Onlangs is er een Nederlandse Praktijk Richtlijn (NPR) opgezet. Deze norm moedigt de ontwerpers van gebouwen ertoe aan om te beoordelen of en te bewerkstelligen dat ruimten op geslaagde wijze met daglicht worden verlicht. Zij biedt ontwerpers en ontwikkelaars van gebouwen tevens de mogelijkheid ambities na te streven met betrekking tot het gebruik van daglicht en zij gaat in op andere belangrijke punten die verband houden met ontwerpen met het oog op daglicht, zoals uitzicht, bescherming tegen verblinding en blootstelling aan zonlicht.

Daglichtvoorziening

In het scoping-gedeelte van de nieuwe norm staat dat het de bedoeling is een "adequate subjectieve indruk van lichtheid binnenshuis" te creëren met behulp van natuurlijke bronnen. Om dit te definiëren heeft de werkgroep gekeken naar de niveaus van binnenverlichting die in bestaande verlichtingsnormen (zoals EN 12464-1) als adequaat worden beschouwd en is deze uitgekomen op een waarde van 300 lux.

Om te voldoen aan de minimumaanbevelingen voor binnenruimten die verlicht worden met ramen of vliesgevels, moet meer dan 50% van de ruimte 300 lux bereiken gedurende meer dan de helft van de daglichturen in het jaar. Om te voorkomen dat er binnen een ruimte bijzonder sombere zones ontstaan, moet bovendien in de hele ruimte gedurende dezelfde periode aan een terugloopwaarde van 100 lux worden voldaan.

Als daklichten worden gebruikt om daglicht in de ruimte te brengen, zijn de eisen strenger met een waarde van 300 lux die vereist is voor de hele relevante ruimte gedurende ten minste de helft van de daglichturen.

Er worden twee methoden aangeboden om de daglichttoetreding in een ontwerp te evalueren. De eenvoudigste methode maakt gebruik van een berekening van de daglichtfactor met de typische bewolkte hemel van de CIE. Aangezien de norm een groot geografisch gebied bestrijkt, wordt een tabel gegeven waarin de beoogde daglichtfactor wordt aangepast op basis van de verlichtingssterkte in de hoofdstad van elk land.

Voor meer nauwkeurige resultaten kan ook gebruik worden gemaakt van op het klimaat gebaseerde software voor daglichtmodellering (CBDM). Deze benadering maakt gebruik van klimaatgegevens voor de specifieke locatie van het gebouw en simuleert verlichtingsveranderingen om het uur of om het half uur. Het kan ook dynamisch beweegbare elementen zoals jaloezieën modelleren. Hoewel deze aanpak bewerkelijker is dan de daglichtfactorbenadering, zijn de resultaten veel gedetailleerder en kunnen ze ontwerpers aanzienlijk meer praktische voordelen opleveren.

Uitzicht

Het laatste aspect van de standaard is een liefdesbrief aan iedereen die wel eens een standje heeft gekregen voor "dagdromen" terwijl hij uit het raam staarde. Ook deze norm is gebaseerd op onderzoek waaruit blijkt dat naar buiten staren een gunstig effect heeft op zowel de geest als het visuele systeem.

Om te proberen hier een kwalitatieve maatstaf voor aan te leggen, kijkt de norm naar 3 parameters:

• Breedte van het zichtvenster(s) - Dit is het gedeelte van het horizontale zicht van waar de bewoners geacht worden te zitten/staan dat uit openingen bestaat. Dit kan worden beïnvloed door de grootte en plaatsing van ramen en de afstand en hoek van de gebruikers tot die ramen. Het aanbevolen minimum is > 14° (gebaseerd op een gezichtsveld van 360°).
• Buitenafstand van het uitzicht - Dit is de afstand tot de verste constructies buiten het raam. Om de ogen te laten ontspannen is de minimumeis > 6 meter. Dit kan worden berekend op basis van bouwtekeningen.
• Aantal lagen te zien vanaf ten minste 70% van de oppervlakte - De norm verdeelt een uitzicht in drie lagen: lucht, landschap en grond. Om aan de minimumeisen te voldoen moeten de bewoners ten minste de landschapslaag kunnen zien. Zowel deze als de "breedte van het zichtvenster/de zichtvensters" kunnen worden berekend met behulp van een fisheye-projectie.